கொடு, கேள், கொடுத்து கேட்காதே

தேடலொன்றை
மறைத்து
புன்னகை
கொடுத்து
தேவையோடு
காத்திருக்கிறிர்கள்,

ஆறாம் அறிவின்
அறிவென்று இதைத்தான்
சொல்லி ஏமாற்றுகிறிர்கள்

வேட்டையாடும்
விலங்கும் ஏன் !
சிறு சிறு பூச்சுகளை தேவை தென்பட்டதும்
தேடலை மறைக்காது நேரடித் தாக்குதலில்,

நீயோ மனிதனென்ற
பெயரோடு
அறிவென்னும்
முகமூடியோடு
ஆதாயம் தேடி இழக்கிறாய்
கொடுக்கிறாய் தேடுகிறாய்
நீயும் விலங்கென்பதை மறைத்து

உரிமையோடு கொடு, கேள், கொடுத்து கேட்காதே.

வாழ்க்கை.!

காலைகளில்
உனக்காக
வரவேற்றிடும்
முகம்
தேடாதே,
இன்னும்
நீ குழந்தையல்ல
கொஞ்சி கெஞ்சி
உன்னை வாறி தோளில் சாய்த்திட,
விழித்திடு
கழித்திடு
ஓடு ஓடு ஓடிக் கொண்டே இரு,
இங்கு காகிதங்களில்
எண்கள் பதிவுகளுக்கு
நடுவில்
இறந்த புன்னகையாய் !

கைப்பற்று உனக்கும்
புன்னகை வரும்
காகிதம் கண்டே
உன் முகம் பார்த்து
கேட்காமல்
கொடுப்பார்கள்
உன் கையிலிருக்கும்வரை,
இதுதான் இங்கு விதி
இதுதான்
இங்கு நடைமுறை
நீயும் வாழ வேறு
வழியில்லை.

முடியாதென்றால்
முடித்துக் கொள்
உறவுகளை
உலகை
மரணம் மட்டுமே
முடிவல்ல....

நட நடந்துக் கொண்டே இரு,
எதையும்
தீர்மானிக்காது
நட
நதியைப் போல்
மேகங்கள் போல்
காற்றைப் போல்
நகர்ந்து கொண்டே பயணமாய்


கிடைத்ததை தின்று
கிடப்பதில்
தூங்கு
உலகம் உன்னை பைத்தியமாய்
பார்க்கட்டும்

நீயோ மகிழ்ந்திருப்பாய்
இயற்கையே
உன்னை
ரசித்திருக்கும்
அதுதான் வாழ்க்கை வாழ்ந்து போ .

என்னமோ போங்க...!

ஒரு மாலையில்
பூக்களை
ரசிக்க
எண்ணம் கொண்டு பூங்கா நுலைகிறேன்

பகலை புணர்ந்து
ஒய்விற்காக
தன்னையே இழந்து வேர்பார்த்து சாய்ந்துக்
ஏங்குகிறது
விடுதலை வேண்டி

இன்னும் காலம்
இருப்பதாய்
இழுத்துப் பிடித்தப்படி காம்புகள்

நாளைய பகலுக்காக
தன்னை வெடித்துச் சிதற தயாராகிக்கொண்டும்
உதிரப் போகும்
பூக்களை பார்த்து
நகைத்துக் கொண்டும்
மொட்டுக்கள்

இன்று நான் நாளை நீயென்று
உதிர்ந்தது ஒவ்வொரு பூவும்

நானோ வேர்களிடம் சொல்லி வைத்தேன்
இனி பூக்காதே
இங்கு கண்களெல்லாம் புணர்ந்து செல்கின்றன
உன் வேர்களை நீயே கொன்று விடு
இனி இங்கு பூக்களுக்கு வேலையில்லை.

முடிவொன்றும் முடிவல்ல இன்னோரு முடிவின் தொடக்கம்

நான் எடுக்கும்
முடிவுகளை
நானே மீறித் தொலைகிறேன்

எனக்கான வாக்குறிதிகளை
நானே காப்பாற்ற
தவறுகிறேன்,
யாரோ ஒருவன்
கேட்டுக் கொண்டிருந்த போதும்

இனியும் அவனை ஏமாற்றப் போவதில்லை,
ஒவ்வொருமுறையும்
தவழும் குழந்தையாய்
விழுந்தெழகிறேன்
நானே கைதட்டி
சிரித்தே என்னை குழந்தையாய் பாவித்தே பல
பாவங்கள் சொய்தவன்னமே
காலங்களை என்னை அவர்களை
ஏமாற்றிக் கொண்டே
மீன்டும் முடிவொன்றெடுக்கிறேன்
முடியாத முடிவொன்றிலிருந்தே

இதோ மீன்டும் ஒரு முடிவு
முடிவற்றுப் போக எத்தனிக்கிறது
இதை வென்றிடவே
எடுக்கப்பட்டது
இன்னோரு முடிவு

முடிவொன்றும் முடிவல்ல
இன்னோரு முடிவின் தொடக்கம்.

உலகின் துன்புறுத்தல் 
தாளாது இருப்பாகவே 
இருக்கும் தனிமையும் சலனமற்றிருக்கும் மெளனமும் 
நினைவுகளை அள்ளி அள்ளி வீசுகின்றன
முகத்தில் 
உமிழ் நீராய் வந்து விழும் ஒவ்வொரு நிகழ்விலும் 
சராசரி எதிர்பார்ப்புகளையும் 
ஏமாற்றிருக்கிறிர்கள்
நீங்கள் 

துடிக்கும் புழுவாய் வெடித்துச்
சிதறுகிறது
கண்ணீர் உணர்வின்
கொலையோ
தற்கொலையோ
நிச்சயமாய்
நிகழப் போகின்றது,
காரணம்
நீங்களாகவும்
இருக்கலாம்
உங்களுக்கும் எனக்குமான
பொதுவான பழகிய பதிலொன்றுண்டு
என்னைப் போல் 
நீங்களும் இயலாமையென்றே எண்ணிக் கொள்ளுங்கள், 

நானும் பதிலொன்று
தேந்தெடுத்தாகிவிட்டது
பார்வையற்வர்கள் முன் 
ஊமையாய்
உடையாதே
விழகிச் செல்
இவர்கள் உனக்கானவர்கள் அல்லவென்று

கண்ணீரைஉதறித் தள்ளுகிறேன் 

உணர்வொன்று உயிரின்றி 
நடை பிணமாய் நானாய்
நீங்களும் எண்ணிக் கொள்ளுங்கள் 
எனக்கானவன் இவனல்லவென்று 
அது போதும் முகமூடியற்ற என் நிர்வாணத்திற்கு.

"மழை"...!!!!

நிலவைத் திருடிக் கொண்டு ஒளியும் இல்லை

துளியும் இல்லையென 

கண்சிமிட்டி 

சிரிக்கிறாள்

மின்னலாய். 

ஓவ்வொரு
இடிச்சத்தமும்
இதயத்தில்
உறவுகளின்
துடிப்பாய் வெடிக்கிறது...

எங்கே விழுந்தாலென்ன
பாதைகள்
தீர்மானிக்கும் நம்பிக்கை என்னில் மழை

உன் நிழல்
குடை பிடிக்க
முடியா அன்பு மழை.

 

நீ வேண்டாமென
நினைக்கும் போதெல்லாம்
நானே வேண்டாமென
நினைக்கிறேன்.
தினமும் உன் நினைவுகளை நடை பாதையெங்கும்
விட்டுச் செல்கிறேன்
நாளைய தனிமை தவிர்க்க.

போ உன் பேச்சு கா
நீ பார்க்க குழந்தையை
கொஞ்சியதை
மனதில் வைத்துக் கொண்டு வரமறுக்கிறாய்
போ உன் பேச்சு கா !

ஒளிந்து கொல்லாதே
உன்னை
என்னால் தேட முடியாது
அத்தனையும்
உதறி தள்ளி வீதி வந்தது உன்னை கொஞ்சி விளையாடத்தான் வா !

ஒருபிள்ளை
வாழும்
வீட்டின்
வெறுமை
நிரம்பி வழிகிறது
உன் வருகையால்.

முற்றுப்புள்ளி
தீர்மானித்து
இயற்கை எழுதும் கடிதம் நீ .

நாசி தொட்டது
உன்வாசம்
இங்குதான்
அருகில்தான்
இருக்கிறாய்
முத்தமிடப்போகும்
நேரம்
தூரமில்லை.

புன்னகைச்
சத்தம்
நிறம்பிய
தொட்டில்
நீ

கருவறை
ஒன்றென
கொண்டாடும்
புன்னகை
நீ

என் தோள்களின்
பள்ளத்தில்
மழலையாய் நீ.

நீ
ஒதுங்க
தொடங்க ஈசலாய்
நகர்கிறான்
மனிதன்..!

எல்லா வார்த்தையும்
உறங்கட்டுமென
காத்திருக்கிறது உனக்கான ஓர்
வார்த்தை...

  

புறக்கனிக்கப்பட்டவர்கள் நாம்தான்...!

நான் யாரென்ற

கேள்வி கேட்டு கொண்டே இருந்தது
தேருவோரம்
தலைசாய்க்க
புத்தி சொல்லிற்று
கால்கள் பயணிக்க
கல்லறை போன்ற கூட்டில்
படியேற எனக்காக
காத்திருந்தார்கள் அவர்கள்,
யார் நீங்களென கேட்கும்
முன்பே
உரிமை கொண்டாடினர்
மகனென்று,
உள் சென்றேன்
அண்ணா என்றால்
ஒருத்தி மகன்
தொலைந்து அண்ணாவானது நான் !
பின்னந்தலை தட்டி தம்பி என்றாள்
அக்கா அண்ணன் போய்
தம்பியானது !
சற்றும் எதிர்பராது
கால்கள் கட்டிக்
கொண்டு மாமா என்றாள்
மழலையவள் தம்பி போய் மாமா ஆனது நான் !
வாசல்
தேடி வந்து நண்பனென்றான்
ஒருவன்
நண்பனானது நான் !யாரென்ற
கேள்வி இன்னும் தொடர
அலைபேசியில்
அழைத்து நீ என் கணவன்
என்றால் அவள் அனைத்தும் தொலைந்து கணவனானது நான் !
ஓரு வீட்டிற்குள் என
நானின் பிரிவுகள்
இத்தனையா !

யார் நானென்ற
கேள்வி இன்றுவரை விடை தெரியவில்லை தெரிந்த
ஒருவன்
நானகவே இருந்தான்
சாலை ஓரத்தில்
யாருமின்றி சுதந்திரக்
காற்றாய்.

எல்லைகளற்றவனாய்
மரணம்
காத்திருக்கிறது அவன் வருகைக்காக,

கையில் கிடைத்ததை உண்ணுகிறான்
மூடி மறைக்க ஏதிமில்லை ஓடி ஒளிய தேவையுமில்லை

ஆதி அந்தம் அவனாய் அனைத்துக்கும் உரிமையாளனாய்
சுதந்திரமாய் சுற்றி திறிகிறான் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய்

தன்நிலை மறந்தவனுக்கு சூட்டிய பெயர்களை பற்றிய கவலை இல்லை
அவனை பொருத்தமட்டில் உயிர்கள் அவன் உலகில் வாழும் தன்னைப்போல் இன்னுமோர் உயிர் மட்டுமே புறக்கனிக்கப்பட்டவர்கள் நாம்தான் அவனின் நிர்வாணத் தேசத்தில்.

அடிமைத்தனத்தை அன்பென்றும் ஆக்ரமிப்பை அழகென்றும் ரசிக்கும்வரை சுதந்திரம் தேவையில்லை.

அடிமைத்தனத்தை அன்பென்றும்
ஆக்ரமிப்பை அழகென்றும்
ரசிக்கும்வரை 
சுதந்திரம் தேவையில்லை...

தனிமையை 

பரிசளித்து
எதற்கு 
பகலை இரவாக்கி 
செல்கிறாய் 
விழிகளையாவது விட்டுச்செல் 
ஒளியில்
சில விளக்கங்கள்
தேடிக்கொள்கிறேன் கவிதையில்...

மரணவலி கொடுக்கிறாய்

கடைசி நிமிடங்களின்
துடிப்பில் 

உனக்கான தேடலை நிருபிக்க 

எந்த மொழியிலும் 

வார்த்தையில்லை
தொலைவுகள்
குறை
பிரிவை நிறை
பெற்றுச்செல் 
என் உயிரை 

உனக்கே சொந்தமாம் 

எனக்கெதற்கு உனக்கான உயிர்
வேண்டாம் இனியும் 

இந்த பிரிவும் உயிரும் 

உன்னோடு அழைத்துச்செல்...

இருளிடம் 

காதலை நிருபிக்க
விளக்கிடம்
சண்டையிடும் 
விட்டிலாய் 
தனிமையிடம்
சண்டையிடும்
பிரிவோடு
நான்...!

நன்பகலில் போர்வைக்குள

நடுங்கும் குரலில் அழைப்பு விடுக்கிறாய்
மடி வேண்டுமென
சூழ்நிலை முடிச்சுக்களை
கண்ணீரால்
அவிழ்க்க முயன்று 

தோற்றுப் போகிறேன் நான்..!

கண்ணீரை இருளாக்கி 
காதலை தொட்டிலாக்கி
வலியை கவிதையாக்கி
தாலாட்டு பாடச்சொல்லும் 
கல்நெஞ்சக்காரி நீ.

காலம் 
தவறிவிட்டது
அழைப்பை ஏற்கமறுக்கிறாய்
இனி என் காதல்
தனிமைக்கும்உன்
காதல் கனவுக்கும்
சொந்தம்..

போதும் பிரிவால்
நினைவால்
தண்டித்தது
சில நிமிடங்கள் கொடு
நீ கனவுக்குள் வர... joe.!

என்னமோ போங்க...!

என்னமோ போங்க...!

மின்சாரம் தொலைந்திருந்த இரவு சாலையில் இருந்து தெரு திருப்பத்தில் சந்தித்தார்கள்
சிறுவனும் 28 வயது நிறம்பிய பெரியவரும்
சற்றுதூரம் நகர்ந்ததும் இருளின் அச்சத்தில் சிறுவன் கேட்டான்
அண்ணா உங்க வீடு எங்க இருக்கு ?

எங்கவீடா அந்த கடைசில இருக்கு உங்க வீடு எங்க இருக்கு?

அடுத்த தெரு அண்ணா .

ஓ எங்க பொயிட்டு வர்ற இந்நேரத்துக்கு?

பாட்டிக்கு கால்ல அடிபட்டு வீங்கிருக்கு
அச்சச்சோ..
அதான் மெடிக்கல்ல மருந்து வாங்கிட்டு வர்றேன்..

சரி என்ன படிக்கிற?

6வதுண்ணா

எத்தனையாவது ரங்க்?

2 8 6 அப்டி எடுப்பேன்

ஏன் முதல் ரங்க் எடுக்கமாட்டியா?

முடியலை

டேய் தம்பி முடியலைன்னு சொல்லாத எப்போதும்
முதல் ரங்க் எடுக்கிறவனுக்கு கொம்பா முளைச்கிருக்கு!

இல்லைண்ணா என் எழுத்து நல்லா இருக்காது அதான்

எழுத எழுத எழுத்து பழகிடும்டா
தோற்றதுக்கு காரணம் தேடாத
நிறைய எழுது தானா சரியாயிடும்

சரிண்ணா..

அப்புறம் இதையும் மனசில் எப்பவும் வைச்சிக்க

என்னண்ணா

உன்னால முடியாதுன்னு நினைக்கவே நினைக்காத முதல் ரங்க் எடுக்கிறவனுக்கும் இதே கால் இதே கைதான்
அவனுக்கு என்று எதுவுமே தனியா கிடையாது எப்பவுமே நினைக்காத அவனால் முடியும் என்னால முடியாதென்று  

உன்னால் முடியும் முயற்ச்சியோடு 

நம்பிக்கையுடன் கஷ்டப்படு 

தோழ்விக்கு காரணம் உன்கிட்டதான் இருக்கும் தேடு சரியா

ம்ம்சரி அண்ணே
கன்டிப்பா நல்லா படிக்கிறேன் முதல் ரங்க் வாங்கிறேன்
வீடு வந்திருச்சு அண்ணே..

ஓகே பை இந்தவழியாதன் டெய்லி போவேன் பார்க்கலாம்...

அந்தசிறுவன் பெயர் தெரியாது பெருசு பெயர் தெரியும் நான்தான் :-)

#சற்று முன் நடந்தது

பிடித்த 
வார்த்தைகளை 
பின்தொடர்தல்
போன்றதொரு 
சுகம் 
கண்டறியேன்
வாழ்வில்...joe.!